Εμείς σαν νέοι, μαθητές, φοιτητές,
μελλοντικοί πολίτες αυτού του μπάχαλου
που ονομάζεται Ελλάδα,
ελπίζουμε να ζούμε την Πρεμιέρα.
Την Πρεμιέρα του πεσίματος αυτής της Βαβυλώνας,
αυτής της ψεύτικης Βαβυλώνας.
Θέλουμε επιτέλους να καταλάβετε ότι δεν είμαστε
τα προβατά σας. Δεν είμαστε κανενός τα πρόβατα.
Θέλουμε επιτέλους να ζήσουμε,
να ζήσουμε τη ζωή που μας κρύβετε,
τη ζωή που μας κουκουλώνετε,
τη ζωή που χάνουμε,
τη ζωή που επιθυμούμε.
Θέλουμε να μπορούμε να ζήσουμε
λεύτεροι, χωρίς φόβο εάν είμαστε
μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ινδουϊστές,
χωρίς φόβο εάν είμαστε
λευκοί, μαύροι, κίτρινοι
χωρίς φόβο εάν είμαστε
αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι,
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε λεφτά
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε δικό μας σπίτι
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε το πιο ακριβό αμάξι
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε κάτι να δείξουμε
χωρίς φόβο για το τι θα πουν οι γύρω μας
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,
κάτι που έχετε ξεχάσει εσείς οι “μεγάλοι”
οι “σοφοί” και εσείς που έχετε “εμπειρίες”.
Εσείς που είσαστε η γενιά του Πολυτεχνείου
σκουριάσατε. Οι δήθεν εξεγερμένοι που
τώρα δε θέλετε να σηκωθείτε από τον καναπέ
του σπιτιού σας, από την TV σας, από αυτή
την άθλια “βολεμένη” ζωούλα σας.
Εσείς που δεν αγαπάτε πια, που δεν νοιάζεστε,
που δεν έχετε τύψεις, που δεν αντιδράτε,
που μόνο πουλάτε και αγοράζετε, που μόνο μολύνετε,
που μόνο γιορτάζετε, που μόνο δείχνετε.
Εσείς που λέτε πρέπει να υπάρξει αυτή η αλλαγή
αλλά τίποτα δεν κάνετε;

Και εσείς που λέτε ότι δεν έχουν νόημα αυτά,
και εσείς που λέτε ότι τους ίδιους αγώνες κάνατε,
και εσείς που λέτε ότι θα μας φάει το σύστημα,
ΕΜΕΙΣ απαντάμε ότι όσοι είναι να λακήσουν ας λακήσουν.
Και όσοι κρατηθούμε. Και όσοι αντέξουμε.
Και όσοι έρθουν, συνεχιστές.

Νομίζαμε ότι είσασταν δίπλα μας.
Γονείς. Νομίζαμε. Μην ανυσηχήτε όμως.
Δεν θα σας ξαναενοχλήσουμε. Θα σας αφήσουμε
μονάχους στη πίκρα σας. Στο μικρό σας φαίνεσθαι
ενώ εμείς θα παλεύουμε για το μεγάλο μας είναι.
Ένα είναι που δε βλέπει λεφτά, πλούτο, καταγωγή,
δέρμα ή πιστεύω. Ένα είναι που βλέπει στην αξιοπρέπεια
ενός ανθρώπου, στον άνθρωπο.

Όσα ΜΑΤ και να μας στέλνετε για καταστολή
των πορειών μας, όσους τρομονόμους και να ψηφίζετε,
όσα, όσους, όσο… εμείς θα αντιστεκόμαστε.
Θα αντιστεκόμαστε στο πεθαμένο μέλλον μας.
Θα αντιστεκόμαστε για πάντα.

Αυτό που έγινε δεν θα ξεχαστεί, ούτε θα περάσει
με το γιάτρεμα του χρόνου που εσείς πολύ καλά ξέρετε,
ούτε με το να το κλείσουμε για τον εαυτούλη μας.

Θα έρθει η ώρα που θα υψώσουμε τις αδυναμίες μας,
τις ανασφάλειές μας, της ήττες μας, της νίκες μας,
της στενοχώριες μας, της χαρές μας, τις πίκρες μας,
τις τύψεις μας, τη ζωή που θέλαμε να ζήσουμε,
την αντίληψη που κουβαλάμε, την αντίληψη που κουβαλάγαμε.
Και τότε ο χρόνος δε θα έχει σημασία, γιατί ο χρόνος
μας περιμένει να ξαναβγούμε στους δρόμους,
και ας γυρνάει προς τα πίσω, πιο πολύ κουράγιο βρίσκουμε,
πιο μεγάλο ζήλο, και θα ξαναβγούμε στους δρόμους,
με τρελούς, με μικρούς, με μεγάλους, με ανήμπορους και δυνατούς,
και δε θα μας χωράτε, ούτε εσείς ούτε οι δρόμοι
και δε θα μας χωράνε οι πόλεις, και θα ‘μαστε πιο δυνατοί,
πιο πολλοί ακόμα και απ’ τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Γι’ αυτό αδέρφια μη σκύβετε κεφάλι,
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ πάλι και πάλι και πάλη.

Και αν αργήσει ο χρόνος, θα περιμένουμε,
και αν αργήσει ο χρόνος δε θα κουραστούμε.
Και αν πέσουμε, δεν θα πέσουμε στα γόνατα,
και αν πέσουμε θα ξανασηκωθούμε.
Γιατί όσο παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας,
τόσο ο θάνατος έχει λιγότερη αξία.

Και θα λέμε, έφτασε ο καιρός,
Και θα λέμε, ήρθε η ώρα.

Δεν υπογράφουμε σαν Μαθητική Πρωτοβουλία,
δεν υπογράφουμε για μικρό-αναγνώριση και συμφέροντα
υπογράφουμε σαν ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ, σαν ΕΦΗΒΟΙ, σαν ΝΕΟΙ,
σαν ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, σαν ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ,
σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ πάνω απ’ όλα.

Πηγή: Μαθητική Πρωτοβουλία

Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο | Πρόσθεσε το στα αγαπημένα σου (0) | Παρέθεσε αυτό το άρθρο στο site σου | Προβολές: 6599

Όλο αυτό το διάστημα αφουγκράζομαι, διαβάζω και προσπαθώ να αναλύσω τα γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας. Είμαι αποδέκτης εκατοντάδων αναλύσεων – δημοκρατία έχουμε – όπου ο καθένας βλέπει τα πράγματα σύμφωνα με τη δική του οπτική και «λογική» ματιά.
Τα παιδιά αυτά που σήμερα είναι στους δρόμους είναι ένα κοινωνικό γεγονός. Θεωρώ την ανάγκη να γράψω τις σκέψεις μου, σαν πολίτης, χωρίς όμως να θέλω να γράψω μια μακροσκελή έκθεση ιδεών. Γι αυτό θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω όσα αντιλαμβάνομαι.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά των παιδιών αυτών:

Τα παιδιά που σήμερα είναι στους δρόμους είναι τα δικά μας παιδιά. Είναι τα παιδιά που εδώ και χρόνια μεγάλωσαν μέσα σε μια φαινομενική ευμάρεια και απίστευτη καταναλωτική ευεξία (των μεγάλων).
Μέχρι τώρα κατηγορήθηκαν ότι απομακρύνονται από τα ήθη και έθιμα, ότι δεν μιλάνε σωστά τα Ελληνικά, ότι ο γραπτός λόγος κοντεύει να χαθεί από τα Greeklish, ότι είναι αδιάφορα, ότι τα έχουν όλα, ότι τα βρίσκουν όλα έτοιμα. Ακόμη τους φορτώνουμε διάφορους κινδύνους, εθισμούς, τους είπαμε υπερ-καταναλωτές, άβουλους και τους κοσμήσαμε με πολλά ακόμη «τιμητικά» επίθετα.

Η γενιά αυτή μεγάλωσε με ένα σταθερό πολιτικό τοπίο- από άποψη προσώπων βλέποντας τους ίδιους να εναλλάσσονται στο θώκο της εξουσίας.
Μεγάλωσαν μέσα σε ένα περιβάλλον γκλαμουριάς και κόντρας των μεγαλύτερων για το πώς θα έχουν περισσότερα και νεότερα μοντέλα σε κάθε τι που επιβάλει και προβάλει ο In τρόπος.
Μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου τα περιοδικά και η τηλεόραση, δημιούργησαν τα πρότυπα του “καυτού άνδρα”, της πιο “ΗΟΤ γυναίκας”, των πιο cool gadgets. Τα πρότυπα του να ξοδεύεις χαζοχαρούμενα. Είναι η γενιά του MUST.

Εργάζονται περισσότερο από τους γονείς τους που συνήθως λείπουν όλη μέρα εργαζόμενοι και αυτοί. Εργάζονται 8 ώρες στο σχολείο, έξι στα φροντιστήρια, πρέπει να μάθουν να χορεύουν και να τραγουδάνε να κάνουν και 5-6 τούμπες και όλα αυτά για να μπορέσουν να ζήσουν ΑΝΕΤΑ στη ζωή τους, να ξοδέψουν δηλαδή στη ζωή τους.

Μάθανε ότι για να πάρεις ένα κολο- Τζίπ, μια πλάσμα, ένα super φορητό, ένα σπίτι με περισσότερα δωμάτια, και ένα δεύτερο εξοχικούλι με τζάκι και δεύτερο μικρό αυτοκίνητο, να πάς σε καλό ξενοδοχείο με Lux ανέσεις, να φας σε καλές ταβέρνες  εστιατόρια και χάι σκυλάδικα, να φορέσεις το καλό επώνυμο σώβρακο, να έχεις Ipod,  νανοPod και φυσικά να πίνεις φραπέ με 4-6€ , πρέπει να δουλέψεις σκληρά. Όμως η δουλειά πάντοτε δεν φτάνει.
Οι μεγαλύτεροι για όλα αυτά πήραν δάνεια, αγόρασαν με κάρτες, πήραν διακοπο-δάνεια, ψοφο-δάνεια για να πληρώσουν τα καταναλω-δάνεια, αυτοκινητο-δάνεια, σπιτο-δάνεια, δανεισμένοι μέχρι και τον αέρα που αναπνέουν.

Τα παιδιά όμως δεν είναι χαζά. Ακούνε και καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα: Βλέπουν πως είναι να χτίζεις στον αιγιαλό χωρίς να τιμωρείσαι. Να έχεις σπίτι μέσα στο δάσος που πριν από χρόνια κάηκε, να βολεύεσαι με διάφορους μηχανισμούς ενώ δεν έχεις αξία, γιατί κάποιος φίλησε κατουρημένες ποδιές ή ήταν «δικό τους παιδί».

Βλέπουν ότι κάποιοι πλουτίζουν παράλογα σε ένα Θέατρο της συμφοράς. ΕΔΩ ΚΥΡΙΟΙ παίζουμε με τα εκατομμύρια. Εκατομμύρια ακούγονται για κάθε στραβοκάνη που κλωτσάει μια μπάλα, κάθε κόκορα που νομίζει ότι τραγουδάει, κάθε κατίνα που ανοίγοντας ένα παράθυρο στην TV κλείνει τα μάτια στο πνεύμα.
Έχουμε φτιάξει την κοινωνία των ανισοτήτων, του ευκαιριακού, του «τσάμπα ιδρώτα», της «εθνικής περηφάνιας» με αναβολικά. Οι νέοι βλέπουν ότι ίδρωσαν σπούδασαν, γνωρίζουν περισσότερα από όσα εμείς και οι γονείς μας (σε ποια θέματα είναι μεγάλη συζήτηση) κι όμως δεν ανταμείβονται. Εκ-παιδεύτηκαν σε ένα καθεστώς «μηχανών παραγωγής» χωρίς όμως να πάρουν πολιτισμό, παιδεία, κουλτούρα. Κι όμως παλεύουν να βρουν τον δικό τους δρόμο.

Πόσοι γονείς δεν περιέγραφαν το πανεπιστήμιο λέγοντας στο παιδί ότι «θα ζήσει μετά ζωή χαρισάμενη»; Τέλος τα προβλήματα άμα περάσεις έλεγαν.
Πόσοι δεν παρακάλεσαν πολιτικούς και μεσάζοντες για το στρατό, για το δημόσιο για μια θεσούλα έστω και στο δήμο;

Οι σημερινοί νέοι μεγάλωσαν μέσα στο τέρας που δημιουργήσαμε. Μέσα στην αυταπάτη που δώσαμε. Μέσα σε ένα ανέραστο όνειρο.
Κι εμείς μεγαλώσαμε κάπως έτσι αλλά μας θάμπωσαν τα καθρεφτάκια και οι χάντρες. Οι νεότεροι δεν έχουν τίποτα από αυτά.

Δεν ξέρω τι να πω στον γιο μου, τι κατευθύνσεις να του δώσω. Το μόνο που έχω κάνει είναι να του δώσω εμένα και τον χρόνο μου και να του μάθω να αγαπάει ότι εμείς καταστρέψαμε και που ΠΟΤΕ δεν διαμαρτυρηθήκαμε γι αυτό.

Είναι φυσικό όταν το νερό βράσει και εκτοξευτεί από μια χαλασμένη χύτρα, να μην έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να συζητάμε για το αν καταδικάζουμε τη βία ή όχι. Την καταδικάζουμε…ε ΚΑΙ? Μα ΕΜΕΙΣ δώσαμε βία, αίμα και σπέρμα. Χρόνια τώρα τα παιδιά υπομένουν τη ΒΙΑ στο σπίτι, τη ΒΙΑ στο σχολείο, τη ΒΙΑ στην τηλεόραση, τη ΒΙΑ στην εκκλησία, τη ΒΙΑ στο δρόμο, πραγματική και ψυχολογική, νομοθετημένη και αυθόρμητη. Την ΠΙΕΣΗ να γίνουν κάτι που εμείς θέλουμε και όχι κάτι που αυτά ονειρεύονται. Και τώρα πέφτουμε από τα σύννεφα; Δεν καταλαβαίνουμε τι θέλουν να μας πουν;  
Και το κυριότερο είναι ότι πλέον αντιλαμβάνονται το πρόβλημα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι βλέποντας εμάς …αποκαμωμένους ή νεόπτωχους…

Τα παιδιά δεν πρέπει να μας μοιάσουν. Τα φωτοαντίγραφα είναι κακή απομίμηση και οι νέοι δεν είναι παπαγάλοι και μαϊμούδες. Ας τα ακούσουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Ας κατέβουμε μαζί τους στο δρόμο λέγοντας ότι ΕΜΕΙΣ κάναμε ΛΑΘΟΣ. Πρώτα όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι ΕΜΕΙΣ φτιάξαμε την βιτρίνα, το σκηνικό και τα κοστούμια. Έλα όμως που δεν χωρούσαν και δεν ταίριαζαν με το έργο που θέλουν οι νέοι να παίξουν.

Μιχάλης Συράκης

Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο | Πρόσθεσε το στα αγαπημένα σου (0) | Παρέθεσε αυτό το άρθρο στο site σου | Προβολές: 6200

Θυμάστε που έτρεχε ένα πρόγραμμα για επιχορήγηση εκπαίδευσης των 20% καλύτερων φοιτητών, βάση της βαθμολογίας που είχαν πετύχει στις Πανελλαδικές εξετάσεις; Ε, λοιπόν, τώρα πια δεν έχει διακρίσεις. Όλοι οι φοιτητές και φοιτήτριες που πέρασαν με τις Πανελλαδικές τις χρονιές 2005, 2006 και 2007 έχουν δικαίωμα στην επιχορήγηση αυτή.  Κερδίζουν το 90% της αξίας όποιας εκπαίδευσης επιλέξουν σε σχέση με τους υπολογιστές.

Εμείς δε θα σας μιλήσουμε για το ECDL, το ΑΣΕΠ, την πιστοποίηση με τα χαρτιά, κτλ. Ούτως ή άλλως, όσοι και όσες διδάσκονται 4 εξάμηνα ένα μάθημα που έχει κάποια σχέση με την Πληροφορική, ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να έχουν την πιστοποίηση. Το ΑΣΕΠ καλύπτεται και με μια βεβαίωση σπουδών της σχολής και μάλιστα εφ’όρου ζωής και όχι μόνο για 3 χρόνια, όπως συμβαίνει με του κάθε, τύπου ECDL πτυχίο. Εμείς σας παροτρύνουμε να μάθετε να διδάσκετε μέσω του e-Learning και μάλιστα να πιστοποιηθείτε σ’αυτό, στη χρήση του moodle (πολλοί ήδη θα το έχετε ακούσει στη σχολή σας) από διεθνή φορέα (moodlerooms) και οργανισμό πιστοποίησης (IACET). Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα μαθήματα από το σπίτι σας, τη δουλειά σας, τα Gnet της γειτονιάς σας, ή οπουδήποτε έχετε έναν υπολογιστή συνδεμένο στο διαδίκτυο. Δε χρειάζεται να είστε συγκεκριμένη ώρα στην τάξη, προετοιμασία, λεωφορεία, κίνηση, κτλ. Αρκεί να θέλετε να συμμετάσχετε. Μπορείτε να συνδέεστε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας εσείς θέλετε και για όσο χρόνο επιθυμείτε. Βέβαια πρέπει όχι μόνο να μπαίνετε στο site και να διαβάζετε τα περιεχόμενα αλλά και να απαντάτε στις ερωτήσεις, να συμμετέχετε στα φόρουμ, να κάνετε τις εργασίες και κυρίως να θέλετε να μάθετε. Πως αλλιώς θα διδάξετε στους μαθητές σας αύριο;

Κιόλα αυτά πληρώνοντας ΜΟΝΟ το 10% της αξίας του προγράμματος, δηλαδή μόνο 60€. Πραγματική ευκαιρία όσο αφορά την τιμή. Πιο μεγάλη ευκαιρία όμως θα είναι για την εμπειρία που θα πάρετε. Σας περιμένουμε για μια καινούρια εμπειρία που ίσως αλλάξει λίγο το πώς βλέπετε το μέλλον σας. Βρείτε περισσότερες πληροφορίες κάνοντας κλικ  εδώ.

Σχόλια (2) | Πρόσθεσε το στα αγαπημένα σου (0) | Παρέθεσε αυτό το άρθρο στο site σου | Προβολές: 7166